
	Kent u het? U gaat even snel nog met de hond een blokje om..... en ja hoor, voordat u het weet, neemt hij een speurt en vleit zich al rollend op de grond in viezigheid. Favorite zijn eendenpoep, kadavers enz... Natuurlijk sta je dan al binnenmonds te mopperen, o nee he:-)) Heel de weg terug naar huis loop je met een wel riekende trotse hond naast je en het enige wat je bedenken kan is, nu we kunnen eenmaal thuis gekomen alle linea richting badkamer, want zo komt hij mijn huiskamer niet in!!!

Rollen over niet-viezigheid geeft aan dat de hond zich zelfverzekerd voelt of hij vindt het gewoon lekker. Rollen over een hard oppervlak (bij voorbeeld grind) kan ook betekenen dat de hond jeuk op de rug heeft.

WAAROM rollen HONDEN ZICH SOMS in VIEZIGHEID?

Een activiteit waarmee de hond een keurige baas of bazin min of meer tot wanhoop kan brengen is de impuls, die hun lieveling nu en dan bevliegt om zich op iets smerigs te storten en zich daar met overgave op heen en weer te rollen. Het kan een half verrot kadaver zijn dat hij toevallig op een lange wandeling buiten heeft ontdekt of een koeienvla of een paardenvijg. Er is wel verondersteld dat dit een poging van de hond is om een vijandige geur met die van zichzelf uit te wissen. Dat idee hing samen met de waarneming, dat wanneer de éne hond zijn poot bij een paal heeft opgelicht en de urinemarkering heeft geplaatst, een volgende die er langs komt zich geroepen zal voelen om de vorige geur te maskeren door zijn eigen poot op te lichten en op precies dezelfde plek te plassen. In deze redenering klopt echter iets niet. De eigen geur die overgebracht wordt bij ergens overheen rollen is veel zwakker dan de geur die bij het afscheiden van urine of uitwerpselen wordt geproduceerd. De stinkende dingen die de honden uitkiezen om zich in te wentelen hebben een bijzonder krachtige geur en als het de bedoeling zou zijn die geur te maskeren, dan zou het veel meer voor de hand liggen daarvoor flink wat urine of uitwerpselen te gebruiken. Maar die reactie is nooit waargenomen. Het is dus duidelijk dat de rollende hond zeker niet zijn best doet de stank van het ding te maskeren, er moet dus een andere verklaring worden gezocht.

Het meest waarschijnlijke antwoord is dat de hond niet probeert zijn geur op het voorwerp achter te laten, maar juist het omgekeerde. Door in een koeienvla of op uitwerpselen van een ander dier - bijvoorbeeld een paard of een hert - te rollen overlaadt hij zijn vacht met een vreemde geur. Dit verschaft hem dan een ideale camouflage bij de jacht op juist die dieren. Zelfs een stinkend karkas dat wel niet bepaald een "prooigeur" heeft zal de hond zijn roofdiergeur doen kwijtraken.Volgens een andere verklaring zou die "parfumering" een manier zijn om andere leden van de sociale groep van de hond iets mee te delen. Als de hond de mest van een mogelijk prooidier tegenkomt, zich erin rolt en dan van zijn verkenningstocht terugkeert naar andere honden, dan zou hij hen daarmee over zijn kostbare vondst kunnen vertellen en een groepsjacht op gang brengen. Het is een feit, dat een hond die zich met mest geparfumeerd heeft, buitengewoon aantrekkelijk is voor bevriende honden (zij het minder voor bevriende mensen). Ze omringen hem en snuiven met grote aandacht deze opwindende nieuwe geursignalen op. Maar of dit inderdaad in het wild leidt tot een nieuwe jacht is niet bekend.

Het feit, dat bij laboratoriumproeven honden in alle mogelijke sterk ruikende stoffen rollen, waaronder ook citroenschillen, parfum, tabak en rottend afval, wordt wel gezien als een verzwakking van zowel de camouflage- als de jachtinstigatie(= stimulatie)theorie. De alternatieve verklaring zou dan zijn, dat de hond heel gewoon in een soort verrukking raakt, als hij een heel sterk ruikende stof ontmoet, ongeacht wat het precies is. Het is moeilijk zoiets te bewijzen of het tegendeel te bewijzen, dus we hebben er niet veel aan. En het is goed eraan te denken, dat in de natuur, waar deze reactie zich heeft ontwikkeld, een sterke stank haast altijd door een hoop mest van een prooidier werd veroorzaakt. Een kadaver zou niet lang genoeg blijven liggen om te rotten en te stinken. In een echte wildernis zou het allang opgevreten zijn, voor het zover zou kunnen komen. En de andere proefgeuren, zoals parfum en tabak, daar kwamen de vroege voorvaderen van de hond niet mee in aanraking. De reactie daarop van de moderne hond kan dus in termen van survival weinig of geen betekenis hebben.