tibetaanse terrier nieuws site


		Een pup wordt voor zijn geboorte voorzien van o.a. voedingstoffen via aan- en afvoerende bloedvaten die in de navelstreng gelegen liggen. De navelstreng is aan een zijde verbonden met de buikwand van de pup, de andere zijde aan de placentawand die op zijn beurt weer verbonden is met de baarmoederwand. Zodra de pup geboren is zal de moederhondde navelstreng doorbijten, dit doorbijten van de navelstreng heeft tot gevolg dat de bloedvaten in de navelstreng zodanig worden gekneusd dat afknellen met een tang of onderbinden met draad i.p niet nodig is. Mocht de fokker zelf de navelstreng doorknippen is het wel raadzaam om de navelstreng van de pup even af te klemmen, dit kan d.m.v. een arterieklemmetje voor enkele seconden erop te zetten. Bij de pup is hierna alleen nog een navelstrengstomp te zien die na verloop van tijd (1-3 dagen) opdroogt en vanzelf zal afvallen. De buikwand rond de navel, de navelring, is dan nog open en zal zich in de opeenvolgende weken sluiten. Dit is dus een normale gang van zaken.

	Nu komt het weleens voor dat tijdens de groei de buikwand van de pup zich niet (helemaal) sluit. Een bobbeltje rond de navel is het resultaat. We voelen dan op de plaats van de navel een zachte bult, die meestal gemakkelijk weg te drukken is in de buikholte. Bij jonge hondjes komt er regelmatig een navelbreuk voor. De grootte van de bult of breukzak is in verreweg de meeste gevallen klein (< 5 mm.) en daarom niet nodig te opereren. De oorzaak ligt in het onvoldoende sluiten van de buikwand na het afvallen van de navelstreng, en ontstaan bijna altijd als gevolg van een foutje in de vroege aanleg van de buik. Een kleine breuk veroorzaakt niet veel problemen; meestal groeien ze vanzelf dicht. Ook de grotere groeien soms nog dicht. Als het toch wenselijk is om de breuk te hechten dan wordt geadviseerd om te wachten tot de hond ongeveer 6 maanden is. Voordeel daarvan is dat de breukpoort alsnog kan dichtgroeien. Bij teven kan men wachten tot een eventuele sterilisatie om de opening te hechten. Een grotere navelbreuk kan veel ernstiger zijn, doordat een deel van de darmen erin terecht kan komen waardoor de bloedtoevoer kan worden afgeknepen. Een navelbreuk raakt eigenlijk nooit ingeklemd, als het toch gebeurd moet men tijdig ingrijpen. We herkennen daarom twee soorten navelbreuken; 1) genetische aanleg tot zwakke plek in de buikwand 2) "delayed closure" als er in het te sluiten gebied zich omentum (= vetrijk vlies, dat dunne darm, maag en lever bedekt) bevindt waardoor het sluiten niet verder mogelijk is. In beide gevallen blijft dus een plek rond de navel een defect bestaan. Het defect in de buikwand noemen we in beide gevallen een breuk. Een navelbreuk kan dus variëren in grote. Bij de "delayed clossure" zal de breukpoort zich nog verkleinen in de loop van tijd. De genetische variant zal nooit kleiner worden in de loop van tijd maar kan zelfs in grote toenemen. De uitstulping die je waarneemt noem je de breukzak, ook de inhoud van de breukzak kan variëren. Bij een klein defect zal dit veelal omentum zijn dat door de breukpoort wordt gedrukt bij een groter defect kan de inhoud ook darm bevatten. Het is aan te raden bij puppen die een defect hebben en waarvan de inhoud gemakkelijk terug te masseren is dit dagelijks te doen. Het eventueel vanzelf sluiten van de buikwand zal hierdoor gemakkelijker zijn omdat er geen omentum meer in de weg zit. Lukt het niet de breukzak inhoud meer terug te duwen dan moet altijd de dierenarts worden geraadpleegd. Deze zal dan bepalen of er kans bestaat dat er een beklemming kan optreden of al opgetreden is van vitale weefsels. Blijkt dit het geval, dan is het noodzaak dat de dierenarts de hond opereert en zodoende het defect sluit. Als het slechts om een klein defect gaat en de inhoud slechts een klein stukje omentum is, is een operatie veelal overbodig !!! en zal meer risico verbonden zijn aan het opereren dan aan de gevaren die de breuk kan opleveren. Een goede fokker zal ten alle tijde de aspirant koper van zijn pupje op de hoogte brengen als het pupje onverhoopt een navelbreukje mocht hebben, zodat de nieuwe baasjes zelf of eventueel tezamen met de dierenarts het navelbreukje goed in de gaten kunnen houden. Een navelbreukje wordt in de volksmond nogal eens een schoonheidsfoutje genoemd en is dus in de meeste gevallen niets ernstigs.