Toen wij zo'n 4 jaar geleden op zoek gingen naar een hond in

ons gezin, was onze oude hond Sam al 9 jaar dood. Sam was een schat van een vuilnisbakkenrashond, een reu, die 16 jaar is geworden. Onze zoon Simon was 1 jaar toen Sam overleed. Wat waren we verdrietig!

Toen Simon een jaar of 10 was, vonden we de

tijd rijp voor een nieuwe hond. Simon was nu groot genoeg om ook wat verantwoordelijkheid te dragen voor een nieuw gezinslid.

Ik ging op het Internet zoeken naar een hond, die op Sam leek. En ik kwam uit op 2 rassen: de Hollandse Schapendoes en de Tibetaanse Terrier.

Toen begon onze zoektocht naar Cato, onze nieuwe huisgenoot. Want zo moest ze gaan heten: naar Cato (spreek uit: Keto), de huisknecht van de maffe inspecteur Clouseau uit de Pink Panther. En deze keer wilden we dus graag een teefje.

We zijn met ons drieën bij fokkers van beide rassen wezen kijken.

Op een zaterdag bezochten we de fokster van onze Cato. Eenmaal binnen kregen we een kopje koffie en de fokster

vroeg: "Zijn jullie er klaar voor?"

Ze opende de deur en er viel een horde Tibetaanse haarballen naar binnen. Sommige blaften en snuffelden eerst voorzichtig, maar andere sprongen vastbesloten op onze schoot met een houding van "aaien graag!". Eén van de honden kwam aan mijn voeten liggen.

Ze zei: "Hé, dat is grappig, dat doet Vita niet vaak bij vreemden!"

We waren natuurlijk metéén verkocht - en toen hadden we de pups van Vita nog niet eens gezien! Op dat moment was het ons al duidelijk: onze Cato moest wel een dochter van Vita zijn!

Cato heeft op haar stamboom nog een echte Tibetaanse naam gekregen: Ketu. Dat betekent: vallende ster. En die brengen geluk, dat weet iedereen!

Onze Keetje (zoals ik haar altijd noem) heeft die belofte waargemaakt. We zijn allemaal gek op haar, maar ze is Karel zijn oogappel. Karel, mijn man, is beeldhouwer; hij neemt Keet altijd mee naar zijn atelier. Tussen de middag wandelen ze een eind op de hei, vaak met andere bazen en honden. En regelmatig reist Keetje samen met Karel in de auto naar Druten, als ze beelden wegbrengen naar bronsgieterij Bogart. Dat vindt ze allemaal heel gezellig. Trouwens álles wat je samen doet is namelijk gezellig, vindt Keet.

Vanaf het moment dat Keet bij ons kwam wonen, werd ze het favoriete fotomodel van Karel…. Rennend, slapend, op het strand, in de auto - honderden foto's van Keet hebben we.

We gaan vaak met het gezin naar Vlieland, "ons" eiland. Keet rent dan op het strand, graaft gaten, sleept met gevonden voorwerpen (zie IDOLSfoto) en blaft tegen de golven. Want water, nee, dat vind Keet niks! Ze houdt veel van strand, maar dan zónder zee, graag!

Ze is een echt herderinnetje: ze wil ons altijd bij elkaar houden. Als we op het strand te ver uit elkaar wandelen, gaat ze om ons heen rondjes rennen - zo probeert ze ons weer bij elkaar te drijven.

Ook "beschermt" ze ons tegen onbekende honden. Eigenlijk is ze n.l. een beetje bang en onzeker. (Niemand zeggen hoor!)

Als ze kennismaakt met een andere hond, kan het vriezen of dooien. Als het goed gaat, sluit ze de ander ook helemaal in haar hart en kan die rekenen op haar eeuwige liefde en trouw. Meestal zijn dat honden die even snel snuffelen en daarna uitdagend gaan rennen. Dat is namelijk ook heel erg leuk, samen rennen.

Maar vaak is er iets aan de andere hond dat haar wantrouwen wekt. Ik zie het meteen: dan blijft ze een beetje star staan,

haar kop gaat een beetje naar beneden, de bovenlip begint te trillen…. Dán is het oppassen geblazen voor de andere hond, hoe groot hij ook is!

De laatste tijd trilt Keetje's bovenlip wat vaker, ook thuis…. We hebben n.l. een half jaar geleden 2 kittens - broertjes - in ons gezin opgenomen, die inmiddels uitgegroeid zijn tot flinke katers!

In het algemeen gaat het prima. Ze mogen in Keetje's mand liggen, ze mogen rondlopen, zelfs bij haar op de bank liggen. En als ze thuiskomt na een dag hard werken met Karel, dan krijgen de katten soms zelfs een likje op hun oor.

Maar er zijn grenzen! Soms ligt Keetje relaxt bij ons op de bank bij de t.v. en dan komt één van die bemoeizuchtige broers en die wil dan ook op die bank! Terwijl Keet daar het eerst lag met ons! Hoe durven ze!

Dan zien we dat lipje weer trillen. Ze blijft rustig liggen, kop op de voorpoten. Af en toe flitst haar blik opzij naar de naderende kat, en dan begint het. Ze trekt haar lip op. Haar kop blijft rustig liggen, maar die lip blijft omhoog en trilt. De kat weet inmiddels wat dat betekent, maar blijft nonchalant-langzaam en elegant doorlopen, maakt het bochtje ietsje groter en springt tóch op de bank!

Dan tilt Keetje haar kop op, kijkt de kat woedend aan, slaakt een diepe zucht en ontspant zich, alsof ze denkt: "Ach laat maar. Hij snapt er ook niks van. Dom type."

Wij hopen nog heel heel lang van Keetje te mogen genieten!

Fam. Zijlstra

Waalre

www.karelzijlstra.nl

Wij danken de baasjes van Cato voor de prachtige foto’s en hun stukje over onze Idol 2007 CATO