agility - behendigheidsport deel 1

Peter Meanwell (overleden in 2001) en enkele vrienden van de ‘Lincolnshire German Sheperd Dog and All Breeds Training Society’ gingen aan het werk. Ze beseften vrij snel dat hun idee beter zou lukken in competitievorm. Daarom betrokken zij de nabij gelegen club de ‘Yorkshire Working Trials Society’ in hun plan en enkele maanden later, in februari 1978, verschenen beide teams op Cruft’s Dogshow en werd hun ‘agilitydemonstratie’ voor het eerst aan het publiek voorgesteld.

De aanwezige toeschouwers staken hun enthousiasme niet onder stoelen of banken en zelfs bij deze eerste demonstratie was er het gevoel dat er hier iets heel speciaal aan de gang was.

Hondenliefhebbers keerden huiswaarts en gingen hun eigen toestellen in elkaar timmeren want dit zou hun eigen hond ook wel lusten. ‘Wedstrijden’ organiseerde men door elkaar op te bellen en een plaats en datum af te spreken. Wanneer er dan de dag zelf zo’n twintigtal liefhebbers kwam opdagen werd er eerst nog een potje geruzied over wie er zou keuren want het was veel prettiger om met de hond te lopen. Uiteindelijk offerde iemand zich op en bleef de hond dan maar in de auto die dag. De reglementering die de ‘keurder’ hanteerde durfde al eens verschillen naargelang de toestellen die voorhanden waren en van welk ras de keurder liefhebber was. Zo kon het aantal strafpunten voor een weigering of een fout variëren van 4 tot 10. Voordat de wedstrijd aanving werd er door de keurder dus precies medegedeeld welke normen hij zou toepassen, dit werd al snel bekend als ‘de briefing’.

Toen agility in 1979 op Cruft's werd getoond werden er al selectierondjes gelopen en zag men drie teams in de finale: Pontefract Dog Training Club, The Rugby Dog Training Club en The Yorkshire Working Trials Society. Het hekken was nu van de dam. Er waren inmiddels genoeg clubs die deze toestellen ook gefabriceerd hadden zodat men begon met organiseren van wedstrijden op grotere schaal. De sport, mede door het enorme sociale aspect, was in Engeland op slag populair.

De mensen uit wiens brein deze hondensport is ontstaan hebben zelfs in hun stoutste dromen nooit kunnen denken hoe hun geesteskind de hondenwereld zou veroveren. Agility groeide in Engeland zo snel dat twee jaar later Peter Meanwell bijna alle overzicht en voeling verloren had.

Men volgde nog echter steeds zijn voorbeeld en alhoewel de volgorde der hindernis veranderde, werd het parcours altijd in achtvorm opgesteld. Het gevolg was dat de honden bijna alleen hun rondje afwerkte terwijl de geleider in het midden bleef staan.

Keurders maakten toen ook wel eens gebruik van 'stewards'. Zij werden op strategische plaatsen (raakvlakken, slalom enz.) opgesteld en signaleerde fouten (rood vlaggetje: fout en groen vlaggetje: correct). De keurder deed eigenlijk niet veel meer dan de fouten bij elkaar tellen en de tijd opnemen.

Nieuwe klassen werden geïntroduceerd (jumping, gokkers, estafette e.d.) maar vooral het parcours bouwen werd een doordachte bezigheid en de manier van keuren werd volledig gerevolutioneerd, mede door het feit dat de assistenten werden afgeschaft waardoor de keurders voortaan hun verantwoordelijkheid niet meer konden afschuiven op hun assistenten.

Kortom agility werd een echte hondensport met duidelijke richtlijnen en reglementen.

De eerst volgende jaren waaide de nieuwe sport over naar het vaste land waarbij het vooral in Nederland en België al snel ingang vond.

Men zag in België daarvoor al iets wat op agility leek maar vanaf 1985 werden er sporadisch agility-proeven ingericht. 1986 was een proefjaar en in 1987 zag men de eerste wedstrijden.

Later volgde dan nog andere landen op het continent en zo groeide deze sport al vrij snel naar een internationaal gebeuren.

Behendigheid is niet alleen een wedstrijdsport, maar ook voor de recreant is het een geschikte vorm van bezig zijn met je hond.

Kort samengevat is behendigheid:

¨ Een sport die leuk is voor hond, geleider en

publiek.

¨ Uitstekend voor de relatie baas – hond.

¨ Een combinatie van snelheid en zorgvuldig

opgebouwde techniek.

¨ Een combinatie van enthousiasme van de

hond en de geleider.

Nog enkele nuttige tips:

- Agility is een sport voor mens en dier. Laat uw

hond er plezier aan beleven

- Slipkettingen en dergelijke folterkettingen, hou

ze weg van het agilityterrein. Ze geven uw

hond toch maar een negatieve prikkel.

- Warm uw hond op, voordat je zulke zware

inspanningen vraagt.

- Draag steeds steungevende schoenen, die

goed sluiten rond je voet.

- Verg niet teveel van je hond, weet wanneer

de hond er genoeg van heeft. Stop zelfs

vroeger

- Stop met een positieve noot, je hond zal er

meer plezier aan beleven.

- Een hond kiest niet, hij moet!!

- Last but not least, corrigeer de hond niet in

de nabijheid van de toestellen

Je moet het gewoon gedaan hebben om te weten hoe het “voelt”!!

Je kunt praktisch bij haast elke Kynologen Vereniging in Nederland de behendigheid beoefeningen. Er zijn inmiddels ook speciale verenigingen opgericht, die gespecialiseerd zijn in behendigheid, want de sport is nog steeds in opkomst. Op het moment zijn er 5 Tibetaanse Terriers bekend die in verschillende klassen lopen op de wedsctrijden in Nederland. En natuurlijk als je, je geroepen voelt, kijken ze er naar uit om jouw en je harige maatje te ontmoeten.

Volgende maand zullen we nog dieper ingaan op deze geweldige leuke sport. Zoals alle toestellen, indeling klasse etc.....

Behendigheid of 'agility' is een hondensport , waarbij de hond zo snel en behendig mogelijk een hindernisparcours van ongeveer 20 hindernissen aflegt. De geleider mag de hond tijdens het lopen van het parcours met de stem en door gebaren aanwijzingen geven. Hij mag de hond of de hindernissen echter niet aanraken. De hond moet dus heel goed leren om op gesproken aanwijzingen en op de lichaamssignalen snel en op de juiste manier te reageren. De behendigheidsport is voor veel honden en hun baas een fantastische vrijetijdsbesteding. Het parcours met zijn verschillende hindernissen doet een beroep op zowel de snelheid als op het atletisch vermogen van uw hond. Durf en doorzettingsvermogen zijn even belangrijk en de aangeboren leergierigheid van de hond wordt door deze sport gestimuleerd. Omdat de sport voldoet aan de behoeften van de hond, zal deze met enthousiasme aan de behendigheidsport deelnemen. Ook voor de toeschouwer is behendigheid een aantrekkelijke sport. Het is een genoegen de sprongen en kunsten te bekijken die de honden zonder enige moeite lijken te beheersen.

Het plezier van de hond staat voorop , maar ook in andere opzichten biedt de behendigheidsport veel voordelen. Tijdens de behendigheidtraining wordt de band tussen hond en baas steeds sterker. Hond en baas leren van elkaar en leren elkaar zo beter te begrijpen . Het beoefenen van deze sport resulteert daarom ook in een beter opgevoede hond. De hond kan in de behendigheidsport zijn energie en behoefte aan beweging kwijt . Tegelijkertijd is het een uitstekende manier om uw hond in optimale conditie te houden. Ook de baas zal trouwens over de nodige snelheid en conditie moeten beschikken om zijn hond te begeleiden en te sturen.

De behendigheidsport is een echte teamsport, waarbij een nauwkeurige samenwerking tussen hond en baas de sleutel is tot succes!

Waar komt de agility (behendigheidsport) vandaan en hoe is hij ontstaan:

De aligilty (behendigheidsport) is ontstaan in Engeland op de welbekende grootste hondententoonstelling de Cruft's Dogshow. Vele nieuwigheden werden getoond en allerlei demonstraties georganiseerd om deze toch al prestigieuze hondententoonstelling nog meer luister bij te zetten. De toeschouwers die op de tribunes van de erering zaten te wachten op de aanvang van de groepskeuring werden, om het wachten wat op te vrolijken, ook steeds in de vorm van verschillende demonstraties wat ontspanning aangeboden. In 1977 vroeg men aan John Varley, lid van de Britse Kennel Club en medeorganisator van Cruft’s Dogshow, verantwoordelijk voor alle demonstraties, of hij wat nieuws bedenken kon om de mensen bezig te houden.

John Varley (overleden in 1992) was ook een fervent paardenliefhebber en het idee om iets met honden te organiseren dat gebaseerd was op paarden jumping begon te groeien. John, toen niet meer zo actief in de hondenopleiding, nam contact op met een vriend van hem Peter Meanwell, die een goede hondenkenner was en vroeg hem of het mogelijk was om zoiets te realiseren.

In 1980 onderging agility een complete facelift. Er werd ingezien dat de achtvormige parcours echt vervelend begonnen te worden zowel voor de hond en de geleider als voor de toeschouwers. Onder invloed van Peter Lewis en John Gilbert werd agility in de vorm gekneed zoals wij die nu kennen.